płoną góry płoną knieje / ja się w głos z tego śmieję / przeskakuję
szczyty pola / gdzie jest dziś dziewczyna moja / wtem spostrzegłem tam
niedźwiedzia / przywitałem go ze śledzia / on wyciągnął dwie
butelki / dał na stół dobrobyt wszelki / przy biesiadzie wciąż
siedzimy / mędrkujemy i myślimy / i szukamy wciąż nowego / odpowiedzi na
dlaczego / a tym czasem tam na skraju / gdzie się kwiaty bielą w
maju / widzę jakąś dziwną postać / myślę jak się do niej
dobrać / psychodelia tak się zwała / krągłość piersi pokazała / była
całkiem czarująca / trochę senna trochę śpiąca / nie czekałem ja pół
chwili / może byśmy się zbliżyli / otworzyli serc podwoje / wymienili
smutki swoje / ona jakby przestraszona / nie chce mówić obrażona / i
uciekła między krzaki / szybko biega kąsek taki / ja z niedźwiedziem
się ruszyłem / ścianę krzaków łbem przebiłem / i spostrzegłem kątem
oka / pojawiła się w obłokach / uciekała coraz wyżej / była słońca coraz
bliżej / aż pomiędzy blaskiem cieniem / stała się złotym
promieniem / takie losu są koleje / że gdy szczęście cię obleje / to
ucieka między knieje / tracisz wiarę i nadzieję / lecz nie
przejmuj się człowieku / próżno szukać w świecie leku / co uleczy
troski żale / i poprawi twe morale / posłuchaj tej rady
starej / napisanej w księdze białej / stosowanej już od wieków / zamiast
kropli maści leków /spojrzyj w serce... / wsłuchaj w bicie... / i
wyprostuj sobie życie...